Bont en blauw

De dreiging van een infectie lijkt voorlopig afgewend.  Lucas hoest nog af en toe, maar heeft geen verhoging meer.  Zijn bloedwaarden staan laag, waardoor er af en toe ‘kortsluiting’ optreedt: dan krijgt hij een hysterische huilbui om iets van niets.  Het is vooral duidelijk merkbaar dat zijn bloedplaatjes ook laag staan: hij zit onder de blauwe plekken en enkele ‘onzachte’ ontmoetingen met zijn bed en de tafel hebben hem een blauwe wang en een dikke blauwe neus opgeleverd.  Geen mooi gezicht!

Infectie?

Een beetje verhoging, af en toe buikpijn, wat hoesten en héél ongedurig … toch wel tekenen dat Lucas mogelijk iets onder de leden heeft.  We houden ons paraat om naar het ziekenhuis te vertrekken als zijn temperatuur nog stijgt.  Hopen maar dat Lucas het zelf kan overwinnen …

Afkicken

Lucas is weer thuis! Deze namiddag kregen we plots het heuglijke nieuws dat Lucas mee mag naar huis. De infecties zijn bestreden en de rest van de medicatie kan oraal worden ingenomen. Jochei! Zijn bloedwaarden swingen de pan uit, hij is weer op en top gezond (afgezien van de kanker natuurlijk, die zit er nog steeds). Tijd voor een volgende kanonschot dus. In plaats van volgende week maandag, starten ze overmorgen al met de tweede chemokuur. Zijn thuiskomst is dus van hele korte duur en onze “plannen” om deze week nog eens dubbel en dik te genieten en allemaal samen thuis te zijn, zijn bij deze alweer opgeborgen in de kast. Maar hoe sneller de behandelingen elkaar opvolgen, hoe sneller Lucas weer gezond wordt en daar doen we het allemaal voor.

“Plannen”. Daar zit het grote probleem. Om een gezin en huishouden met voltijds drie en halftijds vijf kinderen te combineren met twee voltijdse jobs, zijn wij de afgelopen jaren planningskampioenen geworden. En dat moeten we loslaten, want er houdt op dit moment geen enkele planning stand. De enige bepalende factor is de veerkracht van Lucas’ lichaam. En vermoedelijk ook wel de agenda van het ziekenhuis. Afkicken geblazen!

Sonde

De zeer wisselvallige eetlust en vooral de onwil om te drinken hebben ertoe geleid dat Lucas gisteren een neus-maagsonde kreeg. Weer een van de minder aangename ervaringen van zijn gevecht tegen kanker.

Zijn bloedwaarden zijn intussen flink gestegen, het infectiegevaar is dus weer eventjes minder groot. Elke chemocyclus zullen er een paar daldagen zijn, waarop de kans erg groot is dat hij besmet en ziek wordt. Hopelijk komen we niet elke cyclus in het ziekenhuis terecht …

De antibiotica doen hun werk, de bacteriën in zijn bloed en longen krijgen geen kans om zich verder te manifesteren. Jammer genoeg kunnen de antibiotica enkel intraveneus worden toegediend, waardoor we nog zeker tot woensdag in het ziekenhuis moeten blijven.

Het leuke is dan wel dat hij morgen en overmorgen tussen de sondevoedingen en de toediening van antibiotica even naar huis kan. Weer een voordeel van het feit dat we zo dicht bij het ziekenhuis wonen!

Bloedtransfusie

Eindelijk hebben ze gevonden wat die plotse koorts veroorzaakte: een bacterie in het bloed en één in de longen. Lucas krijgt een hele cocktail van antibiotica om er weer bovenop te geraken en moet daardoor nog tot volgende week woensdag in het ziekenhuis blijven. Dat bericht was wel een beetje een kaakslag, we hoopten immers dat we hem vrijdag na de chemo mee zouden mogen nemen naar huis.

Omdat het hemoglobinegehalte in zijn bloed te traag stijgt, kreeg hij deze namiddag een bloedtransfusie. Hij herleefde ogenblikkelijk! Graag maken we even van de gelegenheid en van deze blog misbruik om iedereen die dit leest aan te moedigen om bloed te geven. Lucas zal wellicht nog heel wat transfusies nodig hebben, en samen met hem nog vele anderen. Dus, als je Lucas wil helpen en je wist tot nu toe niet hoe, word dan bloeddonor! Het is het mooiste geschenk wat je hem en ons (en wellicht vele anderen) kunt geven, want die oogjes die weer beginnen oplichten na dagen van futloosheid en ellende, dat is onbetaalbaar!

Isolatie

De koorts zakt en stijgt, dus meestal onder controle. Maar de witte bloedlichaampjes staan op hun laagst. Dus een simpele neusverkoudheid kan genoeg geweest zijn om deze koorts te veroorzaken. Het kan ook een ‘gewone’ bijwerking zijn van de chemo van vrijdag.
Gevolg: ‘isolatie’, minstens tot donderdag. Want iedereen met ook maar de minste verkoudheid, is nu een gevaar voor hem.
Afgelopen dagen thuis kunnen ze ons toch al niet meer afpakken. We weten nu dat we er de volgende keer nòg meer van moeten genieten.

Koorts

Gewekt door een wel heel rochelende en versnelde ademhaling, weet ik meteen dat het mis is: Lucas heeft koorts. Na wat geworstel met de thermometer (we hebben er nog niet aan gedacht een oorthermometer te kopen, maar die zal er nu wel heel snel komen) wordt dit bevestigd. Snel een telefoontje naar de kinderonco-afdeling, wat spullen bij elkaar sprokkelen en papa en Lucas zijn vertrokken in het holst van de nacht. Misschien voor niets – het kan ook een reactie op de chemo zijn (al is het dan wel érg hoge koorts) – maar met zijn tracheacanule nemen we geen enkel risico. Ocharme het ventje, er staat hem weer heel wat onaangenaams en in zijn ogen angstaanjagends te wachten. The battle continues …