Vetmesten

Wat zalig om weer allemaal samen thuis te zijn. En naast de gewone (ver-)zorgende taken, hebben we voor Lucas nog een extra missie: vetmesten! De ziekenhuisopname met tal van narcoses (waarvoor je nuchter moet blijven) en de eerste chemokuur hebben hun sporen nagelaten: we kunnen letterlijk zijn ribben tellen. Ookal is het tegen onze principes, chips, cola, pannenkoeken, chocolade en tal van andere hoogcalorische voedingsmiddelen doen hier vlotjes hun intrede en zijn intussen een vaste waarde op zijn menu geworden. Het voedingsschema van een kankerpatiĆ«nt is sowieso helemaal anders, vergelijkbaar met de richtlijnen voor zwangere vrouwen (maar dan natuurlijk nog wat strenger). Soit, Lucas’ oogjes stralen als hij weer eens een glas cola mag drinken … Het is hem van harte gegund, hij moet al genoeg ontberen.

Thuis

Onze en jullie gebeden zijn verhoord: we zijn eindelijk thuis met Lucas. Natuurlijk moeten we nog heel veel terug, en de eerste keer is al overmorgen (dagzaal). Maar dat doet er nu heel even niet toe. Lucas is thuis en dat vieren we met stevige ‘vetmest-desserts’: cola en chips. Hij voelt zich op slag tien keer beter, en wij dus ook natuurlijk.

Jammer

Vandaag hebben we twee kindjes in het ziekenhuis: Lucas nog steeds op kinderoncologie en Ruth in het chirurgisch dagcentrum voor buisjes in haar oren. We hadden stilletjes gehoopt dat we deze avond ook twee kindjes mee konden nemen naar huis, maar helaas! Zolang Lucas niet kan drinken en eten, mag hij niet naar huis. Jammer!