Weer thuis

Gisteren gingen we nog een laatste dag naar de Efteling. We deden enkele attracties opnieuw en vonder er toch ook nog een paar die we nog niet eerder hadden gedaan. Ruth ging helemaal los op de wildste attracties en huilde tranen met tuiten wanneer ze ergens niet in mocht, omdat ze nog te klein was. Lucas, die niet meer misselijk was, maar toch nog slap en bleek, hield het samen met mama heel wat rustiger. De grote broers en zus lieten zich gaan in de wildere attracties, met en zonder Ruth en papa.

 

Grote Ruth eet een kleine suikerspin … Of was het omgekeerd?!
 
’s Avonds genoten we nog van een pannekoekenfestijn in Villa Pardoes, samen met de andere gezinnen die daar deze week verbleven. Om kwart voor tien ’s avonds werden we plots opgeschrikt door het brandalarm dat ons de oren van het hoofd loeide. We gingen op zoek naar mogelijke brandhaarden, maar vonden er geen. De brandweer kwam ter plaatse om het brandalarm uit te schakelen en de oorzaak werd al snel gevonden: een overenthousiaste rookdetector sloeg alarm toen er wat te veel damp uit de badkamer van één van de huisjes kwam, omdat iemand nogal uitgebreid aan het douchen was. Hoewel het alarm ook ons huisje in rep en roer bracht, sliepen Lucas en Ruth overal doorheen.

Deze morgen werden we opnieuw gewekt door een heel misselijke Lucas. Hij moest overgeven en de medicatie kon deze keer niet veel soelaas brengen. Na het inladen en het afscheidsmoment, bracht papa ons dan ook rechtstreeks naar Gasthuisberg. Lucas hing slap als een vaatdoek over mama heen en sloeg geel uit, net als afgelopen woensdag. Het was weer razenddruk op dagzaal en het duurde wel even voor er een bed beschikbaar was. Lucas kreeg vocht toegediend en er werd zo snel mogelijk bloed afgenomen. De dokters konden echter niks vinden. Alle bloedwaarden zijn perfect normaal en hij heeft geen koorts. Waarschijnlijk heeft hij toch een of ander licht buikvirusje gevangen. Er werd wel beslist om de wekelijkse chemo uit te stellen tot komende maandag. 

 

Als we dan toch iets proberen te eten, kiezen we voor échte Bélgische kwaliteit.
 
De komende dagen mag hij rustig thuis uitzieken met de nodige medicatie. Maandagmorgen gaan we terug naar Gasthuisberg voor de chemo. Als hij dan nog steeds moet braken, gaat men verder onderzoek doen. Een van de minder waarschijnlijke theorieën is dat de tumor toegenomen is in volume en daardoor druk uitoefent op bepaalde zenuwen of hersendelen. Dat kan ook misselijkheid en hoofdpijn veroorzaken, maar in Lucas’ geval achten de artsen het niet echt waarschijnlijk. Onze eerste angst was leverfalen door de chemo of uitzaaiingen op de lever, maar aangezien alles leverwaarden in het bloed prima zijn, moeten we daar niet meteen schrik voor hebben. Hoewel er dus eigenlijk niks gevonden werd, was ook dit bezoekje aan het ziekenhuis een geruststelling: er lijkt niet meteen iets ernstigs aan de hand.

Thuis gekomen vonden we nog een “leuke” verrassing in de bus: Lucas is eindelijk erkend als persoon met een handicap, waardoor de hele sociale mallemolen ook in werking kan treden en we eindelijk gebruik kunnen maken van diensten waar hij eigenlijk al een half jaar recht op heeft. Papa’s vriendelijke doch besliste telefoontjes hebben blijkbaar toch effect gehad.

We kijken met plezier terug op onze week in Villa Pardoes, maar zijn toch ook heel blij om weer thuis te zijn, in onze vertrouwde omgeving.

Een gedachte over “Weer thuis”

  1. Herkenning als persoon met een handicap: nog zo een administratieve draak. In België kan je twee maal herkend worden: één keer als Belg en één keer als Vlaming met een handicap. Beide herkenningen bieden verschillende voordelen. Je kan ze dus beter beide aanvragen. Alleen, dat is niet zo vanzelfsprekend want voor de Vlaamse erkenning gaat men uit van een min of meer stabiele situatie. Als er zoals in mijn situatie een ingreep gepland is, moet je wachten tot na de ingreep en tot wanneer het effect van de ingreep een beetje gestabiliseerd is, dat betekent waarschijnlijk nog een jaar, Dat betekent in mijn geval ook dat als alles goed gaat, ik de eventuele steun pas zal kunnen krijgen als ik hem minder nodig heb want de ingreep is juist bedoeld om de situatie te verbeteren.
    Ik ben blij dat jullie de herkenning toch gekregen hebben en niet hebben moeten wachten tot een “stabiele” situatie.
    Blijf zo lang mogelijk zo goed mogelijk leven met en voor elkaar. Dat is jullie grootste kracht die veel sterker is dan alle administratieve draken die je kunt tegenkomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.