Afspraak in Essen

Vandaag was het spannend uitkijken naar een telefoontje uit Duitsland. Deze namiddag belde een zeer vriendelijk dame van het West German Proton Therapy Center Essen: volgende week woensdag mogen we op gesprek om te horen wat ze denken voor ons te kunnen doen. We hebben het geluk dat er in Essen een Vlaamse arts werkzaam is die ons in het Nederlands kan verder helpen. De dag erna staan er reeds onderzoeken (MRI) te gebeuren om zo snel mogelijk de proton-therapie te kunnen inplannen.

Het lijkt op het eerste zicht heel ver om naar Duitsland te rijden, maar Essen ligt maar op 2 u 10 min. van Leuven. Voor een vakantiebezoekje aan zee bij Bobonne zijn we bijna even lang onderweg. We hebben onszelf altijd gelukkig geprezen dat we zo dicht bij Gasthuisberg wonen, vooral als we op de afdeling kinderoncologie gezinnen uit Limburg of nog verder leerden kennen die soms elke dag uren onderweg waren. Het mogelijke avontuur in Essen zal dus op de eerste plaats betekenen dat we heel veel onderweg zullen zijn.

Het is weer eventjes vol spanning afwachten. Het geeft hoop dat ze in Essen nog behandelingsmogelijkheden zien, maar uit onze ervaring met Parijs weten we dat er geen wonderoplossingen bestaan.

Midden in die overpeinzingen, tref ik op school een heel teruggetrokken en verdrietige zoon aan. Na wat trekken en sleuren blijkt dat hij verdriet heeft omdat hij niet meer beter kan worden. We fietsen naar huis, mama inwendig vloekend dat papa juist nu klassenraden heeft en pas laat thuis zal zijn. Thuisgekomen stort Ruth zich gelukkig meteen op een knutselproject en die geweldige papa van ons heeft overdag al het eten gemaakt, zodat mama tijd kan maken om uitgebreid met Lucas te knuffelen in de zetel. Daarna voelt hij zich beter, maakt vlot zijn huiswerk, eet met smaak en kijkt gibberend met Ruth naar een natuurdocumentaire.

Verdrietig om zijn verdriet, opgelucht dat hij het kan uiten, dankbaar dat er gelegenheid was om het op te vangen, voorzichtig hopend dat Essen écht iets voor Lucas kan doen …

3 gedachten over “Afspraak in Essen”

  1. Dag meiske, we hopen zo echt dat Essen inderdaad iets positiefs kan betekenen. Heel veel moed, probeer wat te slapen en tot donderdag! Dikke knuffel aan allemaal! Liefs Bobonne

  2. Dag Diewer,
    Samen met onze jongens bidden we elke dag voor Lucas. Zij kunnen de gedachte ook niet accepteren dat Lucas palliatief zou zijn. Zeker Jonas heeft het er moeilijk mee want “Lucas is toch zo’n lief en tof manneke.” Jonas heeft mooie herinneringen aan de nacht die hij bij jullie eens doorbracht voor een verjaardagsfeestje van Pelle.
    We hopen en bidden dat Essen echt een verschil kan maken.
    Groetjes,
    Arlette

  3. Weet dat we stilletjes mee HOOP aanboren op diepmenselijke en medische mogelijkheden en toekomst voor Lucas en jullie samen.
    een lichtje brandt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.